1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 czerwca 2014 r. (data
prezentaty), K. P.-Ł. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność: po pierwsze – art. 101 ustawy z dnia 4 grudnia 1994 r. – Prawo
geologiczne i górnicze (Dz.U.2005.228,1947, ze zm.; dalej: pgg) – „w zakresie, w jakim pomija Państwowy Instytut Geologiczny,
wymieniając organy administracji geologicznej” – z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 64 Konstytucji;
po drugie – art. 110a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U.62.627, ze zm.; dalej: poś) – „w zakresie,
w jakim nie przewiduje gwarancji procesowych dla właścicieli gruntów wpisanych do wspomnianego w ust. 1 tego przepisu rejestru,
ewentualnie: w zakresie, w jakim pomija w treści upoważnienia ustawowego (zawartego w ust. 2) do wydania rozporządzenia upoważnienie
do ustanowienia gwarancji procesowych przy prowadzeniu tego rejestru” – z art. 2 w związku z art. 78 oraz art. 64 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej art. 101 pgg narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego w powiązaniu z zasadą równości, prawem do sądu
oraz prawem ochrony własności. Z kolei art. 110a poś jest niezgodny z zasadą demokratycznego państwa prawnego w związku z
prawem do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji.
2. Postanowieniem z października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu
niedopuszczalności orzekania.
2.1. Trybunał stwierdził, że art. 101 pgg i art. 110a poś nie stanowiły podstawy wydanych w sprawie skarżącej rozstrzygnięć,
w których sądy administracyjne obu instancji rozstrzygnęły o odrzuceniu skargi na Prezydenta m. K. w sprawie karty rejestracyjnej
osuwiska. Odrzucenie skargi skarżącej nastąpiło bowiem w trybie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153.1270, ze zm.; dalej: ppsa) z powodu treści art. 32 ppsa. Oznacza to,