Postanowienie TK z dnia 17 lutego 1999, sygn. Ts 142/98

W skardze konstytucyjnej Jacka B. sporządzonej 20 października 1998 r. zarzucono, iż poprzez dokonanie przez sądy zawężającej wykładni art. 1 i 2 kodeksu postępowania cywilnego zostało naruszone prawo skarżącego do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący złożył pozew przeciwko Politechnice w W. o zapłatę odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie stypendium. Sąd pierwszej i drugiej instancji uznał jednak, że roszczenie to nie jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 kpc, a Sąd Najwyższy oddalił kasację ze względu na wartość przedmiotu sporu. W piśmie procesowym z 8 listopada 1998 r. podniesiono, że przedmiotem skargi konstytucyjnej jest art. 1 i 2 kpc i art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity z 1994 r. Dz.U. Nr 7, poz. 25 ze zm.), których treść zamyka skarżącemu prawo do sądu.

Zdaniem skarżącego art. 2 u.s.p. poprzez wyliczenie rodzajów spraw w jakich orzekają sądy powszechne narusza art. 177 Konstytucji