Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 lipca 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 143/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jerzego P. zakwestionowano zgodność z Konstytucją wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 11 maja 2000
r. (sygn. akt XIV U 530/00) oraz wyroku Sądu Najwyższego z 8 grudnia 1998 r. (sygn. akt II UKN 353/98), uchylającego zaskarżony wyrok i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania sądowi II instancji. Zdaniem pełnomocnika
skarżącego sądy te, w powyżej wskazanych orzeczeniach, pomijając obowiązujące przepisy ustaw i stan faktyczny nie przyznały
powodowi prawa do “ryczałtu energetycznego”, jako dodatku do emerytury za okres od 1 stycznia 1991 r. do 31 lipca 1994 r.
W dalszym ciągu skargi zarzucono, iż Sąd Najwyższy orzekając w składzie trzyosobowym poprzez naruszenie art. 39314 kpc wzbudził u pełnomocnika skarżącego wątpliwości co do swojej konstytucyjnej legitymacji w kwestii “ustanawiania nowej
zasady prawnej wiążącej sąd” naruszając tym jednocześnie wymienione w skardze normy konstytucyjne.
Jako normy konstytucyjne, które zdaniem skarżącego, zostały naruszone wskazano: art. 45, art. 77 ust. 1, art. 91 ust. 1 i
3, a także wskazano na naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Zarządzeniami sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 7 listopada 2000 r. oraz z 18 grudnia 2000 r., pełnomocnik skarżącego został
wezwany do usunięcia braków skargi konstytucyjnej poprzez dokładne określenie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego
naruszających – jednocześnie wskazane – konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego wraz z podaniem sposobu ich naruszenia
przez zaskarżone przepisy.
W pismach procesowych z 20 listopada 2000 r. oraz 3 stycznia 2001 r., pełnomocnik skarżącego wskazał, że przedmiotem zaskarżenia
w niniejszej sprawie czyni art. 89 i art. 99 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. z 1982 r. Nr
40, poz. 267 ze zm.) zastosowanych w sprawie na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z