Postanowienie TK z dnia 26 listopada 2004, sygn. Ts 143/04

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 5 sierpnia 2004 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 249 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz art. 24 § 1 i 2 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (dalej: ustawa nowelizująca). Zaskarżonym przepisom zarzucił skarżący niezgodność z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. Istoty takiego naruszenia upatruje skarżący w określeniu przez ustawodawcę zbyt krótkiego (rocznego) terminu do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się ostateczna i została doręczona podatnikowi przed 1 stycznia 2003 r. W związku z nowelizacją unormowań ordynacji podatkowej, w przypadku, gdy decyzja stała się ostateczna po tej dacie, termin na złożenie stosownego wniosku wynosi pięć lat od dnia doręczenia decyzji. Zdaniem skarżącego takie zróżnicowanie sytuacji podatników prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującym stanem faktycznym. Skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w Białymstoku z 9 kwietnia 2001 r. (Nr PB II/WB-732/71/01). Decyzją z 20 maja 2004 r. (nr PB II/4180-3/WB/04) Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej