Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 października 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 143/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 13 sierpnia 2005 r. zarzucono, że art. 149, art. 193 i art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. –
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: uppsa) są niezgodne z art. 2,
art. 7, art. 8 ust. 1, art. 30, art. 31 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1, art. 37 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 47, art. 77 ust.
2 oraz art. 178 Konstytucji.
Postanowieniem z 22 grudnia 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu
Trybunał Konstytucyjny wskazał, że art. 149 uppsa reguluje instytucję skargi na bezczynność toczącego się postępowania, więc
zarzut niemożności stwierdzenia przewlekłości postępowania po jego zakończeniu nie może być łączony z tym przepisem. Odnośnie
przesłanek przyznania pomocy prawnej Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ze względu na użyty w art. 45 ust. 1 Konstytucji
termin „sprawy” kryteria udzielenia tej pomocy mogą odwoływać się do „oczywistej bezzasadności” sprawy, a skarżący nie wykazał
zarzutu arbitralności w posługiwaniu się tym kryterium przez sąd. Co do zarzutu kierowanego przeciwko art. 193 uppsa w myśl,
którego ustawa powinna odrębnie regulować tryb postępowania przed NSA, a nie posługiwać się techniką odesłania, Trybunał Konstytucyjny
uznał, że zarzut ten nie spełnia wymogów wskazanych