Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 września 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 143/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 29 kwietnia 2008 r. (złożonej w dniu 30 kwietnia 2008 r.) skarżący zarzucił, że: art. 14 ust. 2
oraz art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze
zm.; dalej: u.k.s.c.) w zakresie, w jakim stosuje się on do spraw wszczętych przed dniem 10 marca 2007 r., a dotyczących podmiotów
zwolnionych przez sąd od kosztów sądowych, są niezgodne z art. 32 w związku z art. 2 oraz z art. 45 ust. 1 w związku z art.
77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; art.
2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz.
123) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji; art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest
niezgodny z art. 31 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 Konstytucji.
W ocenie skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej przez podmioty w całości zwolnione od kosztów sądowych na mocy
postanowienia sądu, powoduje nieuzasadnioną nierówność w stosunku do podmiotów zwolnionych od kosztów ex lege. Wymóg uiszczenia opłaty stanowi również ograniczenie prawa do sądu, ponieważ pozbawia on osoby dotknięte ubóstwem realnej
ochrony sądowej. Niejasność regulacji intertemporalnych narusza w opinii skarżącego reguły poprawnej legislacji, a poprzez
wątpliwości interpretacyjne osłabia zaufanie obywateli do państwa. Sankcja w postaci odrzucenia – bez wezwania do uiszczenia
opłaty – środka odwoławczego lub środka zaskarżenia wniesionego przez zawodowego pełnomocnika, jest nieproporcjonalna