Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 września 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 143/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 czerwca 2012 r. K.K. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 17 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.;
dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 41 ust. 5 i art. 77 ust. 1 Konstytucji. Ponadto w piśmie z 20 lipca 2012 r., wniesionym w celu
usunięcia braków formalnych skargi, wskazał, że – jego zdaniem – zaskarżony przepis narusza również art. 30 i art. 31 ust.
2 Konstytucji. W przekonaniu skarżącego kwestionowany przepis narusza wskazane wzorce konstytucyjne dlatego, że nie zawiera
zastrzeżenia, iż nie dotyczy on postępowań zainicjowanych wystąpieniem z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczeń oraz
wnioskiem o odszkodowanie lub zadośćuczynienie, składanych na podstawie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne
orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34,
poz. 149, ze zm.). Na podstawie tego przepisu umorzono bowiem postępowanie w sprawie unieważnienia wyroków wydanych wobec
skarżącego w latach 1985-1986, czym – zdaniem skarżącego – uprawomocniono stosowane wobec niego represje.
Postanowieniem z 6 lutego 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził,
że skarga ta zmierzała do zakwestionowania wydanych w sprawie skarżącego orzeczeń. Nie zawierała zaś argumentacji uprawdopodobniającej
niekonstytucyjność norm prawnych, na podstawie których orzeczenia te wydano. Skarżący nie wykazał bowiem, że samo sformułowanie
przesłanki powagi rzeczy osądzonej jako podstawy umorzenia postępowania karnego naruszało przywołane przez niego wzorce konstytucyjne.
Twierdził natomiast, że orzekające w jego