Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 143/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 kwietnia 2015 r. J. i W. P. (dalej: skarżący) zakwestionowali
zgodność art. 49 § 1 i 2 w zw. z art. 306 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.
U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji.
2. Skargę sformułowano na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Skarżący skierowali do prokuratury zawiadomienie
o popełnieniu przestępstwa składania fałszywych zeznań. Postanowieniem z listopada 2013 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej
w C. odmówił wszczęcie śledztwa, nie dopatrzywszy się w zachowaniu osoby podejrzanej znamion przestępstwa. Na powyższe orzeczenie
skarżący wnieśli zażalenie do Sądu Rejonowego w C. (dalej: Sąd Rejonowy w C.), który postanowieniem z maja 2014 r. pozostawił
je bez rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd stwierdził, że skarżący nie są osobami uprawnionymi do złożenia zażalenia,
ponieważ nie są ani osobami pokrzywdzonymi w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k., ani osobami uprawnionymi do wniesienia zażalenia
w świetle art. 306 § 1 k.p.k. W ocenie sądu zachowanie, które zdaniem skarżących realizuje znamiona typu czynu zabronionego
określonego w art. 233 k.k., nie skutkowało „jakimkolwiek naruszeniem dóbr prawnych” skarżących. Po rozpoznaniu środka odwoławczego
złożonego od orzeczenia sądu I instancji Sąd Rejonowy w C. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy postanowieniem z listopada
2014 r.
3. Z wydaniem wskazanych orzeczeń skarżący wiążą naruszenie: prawa do sądu, prawa do dochodzenia na drodze sądowej naruszonych
wolności i praw oraz prawa do zaskarżania decyzji wydanych w pierwszej instancji. Naruszenie tych praw jest – w przekonaniu
skarżących – konsekwencją niemożności zaskarżenia niekorzystnego dla nich postanowienia prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa
w sprawie popełnienia przestępstwa składania fałszywych zeznań; ta niemożność wynika – ich zdaniem – z tego, że organy orzekające
w sprawie przyjęły wąskie rozumienie pojęcia „pokrzywdzony”.
4. W uzasadnieniu