Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 kwietnia 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 143/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 czerwca 2016 r. (data wniesienia) B.P. (skarżący) kwestionował
zgodność art. 552 § 1 i 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.;
dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim przepis ten pozbawia lub ogranicza stosowanie regulacji ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 2016, poz. 380, ze zm.) w sprawach ustalenia wysokości odszkodowania oraz zadośćuczynienia
za oczywiście niesłuszne tymczasowe aresztowanie, a tym samym pozbawia tymczasowo aresztowanego prawa do sprawiedliwiej kompensaty
szkód i krzywd wynikłych z wykonania niesłusznego tymczasowego aresztowania, z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art.
41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji. Ponadto skarżący kwestionował zgodność art. 558 k.p.k. w zakresie, w jakim pozbawia on lub
ogranicza stosowanie regulacji ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1882,
ze zm.; dalej: k.p.c.), w tym opisanej w niej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, z art.
41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji.
Postanowieniem z 4 stycznia 2017 r. (dalej: postanowienie o odmowie) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu. Wskazał na brak związku pomiędzy wydanym w sprawie skarżącego orzeczeniem a zaskarżonymi art. 552 § 1 i 4
k.p.k. i podniósł, że skarżący nie określił, jak treść powyższych przepisów doprowadziła do naruszenia wskazanych w skardze
konstytucyjnej praw i wolności. Zdaniem Trybunału, skarżący nie uprawdopodobnił również, by w jego sprawie doszło do naruszenia
konstytucyjnego prawa do sądu przez zaskarżony art. 558 k.p.k.
W zażaleniu z 23 stycznia 2017 r. (data nadania) skarżący zakwestionował postanowienie o odmowie w całości. Skarżący uznał,
że Trybunał odmawiając nadania dalszego biegu złożonej przez