Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 października 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 143/17 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego z 12 lipca 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej
A.S. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z
ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 159, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz.
1368, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) z art. 67 ust. 1 i art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim przepis ten, jak i
cała ustawa nie zawiera definicji niezdolności do pracy z powodu choroby.
Skarga została złożona w związku z następującą sprawą.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. decyzją z 10 października 2012 r. odmówił skarżącej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego
z powodu uznania przez komisję lekarską, że jej stan zdrowia nie uzasadniania przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. Skarżąca
od powyższej decyzji wniosła odwołanie, wskazując na brak rzetelności przeprowadzonego postępowania. Sąd Rejonowy G., Wydział
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Sąd Rejonowy) wyrokiem z 27 lutego 2014 r. (sygn. […]) oddalił odwołanie skarżącej.
Stanowisko sądu I instancji podtrzymał Sąd Okręgowy w G., Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Sąd Okręgowy) wyrokiem
z 28 listopada 2014 r. (sygn. […]), oddalając apelację skarżącej.
Skarżąca wskazuje, że brak definicji niezdolności do pracy w art. 18 ust. 1 ustawy o świadczeniach, jak i w całej ustawie,
prowadzi do sytuacji, w której dana osoba może zostać uznana za zdolną do pracy przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych przy równoległym braku zaświadczenia o zdolności do pracy przez lekarza medycyny pracy. Oznacza to, że art. 18
ust. 1 ustawy o świadczeniach w sposób oczywisty narusza prawo do zabezpieczenia społecznego wynikającego z art. 67 ust. 1
Konstytucji oraz zasady prawidłowej legislacji, w sposób naruszający