Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 grudnia 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 143/19 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 września 2019 r., radca prawny M.S. (dalej: skarżący),
działający w imieniu własnym, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Skarżący jest właścicielem budynku położonego na terenie dzielnicy M. 14 stycznia 2010 r. Rada W. podjęła uchwałę (nr […])
w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S.M. (dalej: uchwała). Na podstawie § 156 tej
uchwały w rozdziale 2. Ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów, budynek skarżącego został zakwalifikowany jako obiekt
chroniony planem.
W związku z podjętą uchwałą skarżący wezwał Radę W. do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie pozostało jednak bez odpowiedzi.
Dlatego wystąpił on ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z 27 marca 2018 r. (sygn. akt […])
oddalił skargę na uchwałę. Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została następnie oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny
wyrokiem z 24 kwietnia 2019 r. (sygn. akt […]).
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 30 stycznia 2020 r. (doręczonym skarżącemu 4 lutego 2020 r.) skarżący został
wezwany do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej przez wskazanie, w jaki sposób prawo do ochrony własności przed
nadmierną ingerencją w to prawo zostało naruszone przez zakwestionowany w skardze art.