Postanowienie TK z dnia 18 stycznia 2011, sygn. Ts 144/08

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 kwietnia 2008 r. skarżący zarzucił niezgodność art. 36 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.c.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. W myśl art. 36 u.k.s.c. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i w sprawach odwołań rozpoznawanych przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Natomiast zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. obowiązku uiszczenia kosztów sądowych nie ma pracownik wnoszący powództwo lub strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem art. 35 i art. 36 u.k.s.c. Wywiedziona z nich norma prawna budzi konstytucyjne wątpliwości skarżącego w zakresie, w jakim nakłada obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej na stronę wnoszącą w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych apelację, zażalenie, skargę kasacyjną lub skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w sytuacji gdy korzysta ona z prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu ze względu na niemożność poniesienia kosztów adwokata lub radcy prawnego.

W ocenie skarżącego zastosowanie powyższych przepisów prowadzi do naruszenia prawa dostępu do sądu, zagwarantowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz współokreślanego zasadami wynikającymi z art. 2 Konstytucji, w szczególności zasadą ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadą określoności przepisów prawa, a nadto narusza zasadę równości i zakaz dyskryminacji zwarte w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Naruszenie zasady poprawnej legislacji skarżący upatruje w niejednoznaczności zakwestionowanej normy w świetle regulacji zawartej w art.