Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 maja 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 144/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 17 czerwca 2009 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej, zakwestionowana została zgodność
art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 132, poz. 1111, ze zm.; dalej: u.k.) z art. 2,
art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji.
W opinii skarżącej, zakwestionowany przepis ustawy o kinematografii, nakazujący operatorowi telewizji kablowej dokonanie na
rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej (PISF) wpłaty w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących
z opłat za dostęp do reemitowanych programów telewizyjnych oraz świadczenia usług reemisji, narusza szereg przepisów Konstytucji.
I tak, w skardze wskazano, że regulacja ta jest niezgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą sprawiedliwości społecznej,
co wynika z faktu nałożenia posiadających „cechy opłat obciążeń finansowych na prywatne podmioty prowadzące działalność gospodarczą
w celu finansowania innych prywatnych podmiotów także prowadzących działalność gospodarczą”. Zakwestionowany przepis narusza
wynikające także z art. 2 „zasady bezpieczeństwa prawnego” oraz nie chroni w sposób konstytucyjnie wymagany praw słusznie
nabytych. Niezależnie od powyższego skarżąca spółka dopatruje się niezgodności art. 19 ust. 5 u.k. z art. 20, art. 22 i art.
31 ust. 3 Konstytucji, uzasadniając ją nieistnieniem (wymaganej przez art. 31 ust. 3 Konstytucji) przesłanki materialnej,
warunkującej dopuszczalność ograniczenia konstytucyjnych praw podmiotowych. W ocenie skarżącej interes twórców filmowych (który
mógłby stanowić uzasadnienie wprowadzenia opłat na rzecz PISF) nie jest objęty ochroną norm konstytucyjnych. W szczególności
podkreślono, że nie znajduje on odzwierciedlenia ani w art. 6 ust. 1, ani w art. 73 Konstytucji. Nieistnienie interesu publicznego
przemawiającego za wprowadzeniem opłat dyskwalifikuje kwestionowany przepis z punktu widzenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
W skardze wywiedziono również, że art. 19 ust. 5