Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 144/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 11 kwietnia 2015 r. P.S. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 57aa § 4
ustawy z dnia 16 stycznia 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.2015.133; dalej: pusp). Skarżący zarzucił, że
zaskarżony przepis pusp jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 65 ust. 1 i art. 77 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 14 maja 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia
Trybunał stwierdził, że w sprawie, w związku z którą skarżący wystąpił ze skargą, nie doszło do wydania ostatecznego orzeczenia
na podstawie zakwestionowanego przepisu pusp. W związku z tym nie została też zrealizowana podstawowa przesłanka dopuszczalności
skorzystania z tego środka ochrony wolności i praw.
W zażaleniu na postanowienie Trybunału skarżący podniósł, że odmowa nadania dalszego biegu wniesionej przez niego skardze
narusza – przywołane jako podstawa tego orzeczenia – przepisy ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Ponadto skarżący wytknął, że Trybunał – wbrew art. 24 ustawy
o TK – nie zasądził na jego rzecz wnioskowanego w skardze zwrotu kosztów postępowania. Szczegółowo uzasadniając zarzuty zażalenia,
skarżący poddał analizie treść art. 47 ustawy o TK z 1997 r., i stwierdził, że poczyniona przez Trybunał konstatacja o braku
ostatecznego orzeczenia wydanego w jego sprawie nie została poprzedzona stosownym wezwaniem do uzupełnienia braków skargi.
Niezależnie od tego skarżący wywiódł, że interpretacja tego przepisu, która prowadzi do wniosku o konieczności legitymowania
się takim orzeczeniem w każdym przypadku, jest niezgodna z art. 79 ust. 1, jak również narusza art. 2, art. 7, art. 31 ust.
3, art. 32 i art. 77 ust. 1 Konstytucji. W ocenie skarżącego ochrona wynikająca ze skargi konstytucyjnej