Postanowienie TK z dnia 10 stycznia 2005, sygn. Ts 145/04

W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 3921 § 1 i 2 oraz art. 393 k.p.c. są niezgodne z art. 176, art. 183, art. 45 i art. 32 Konstytucji. Skarżąca zarzuciła, że przepisy te nie gwarantują prawa do sprawiedliwego rozstrzygnięcia oraz naruszają zasadę równości.

Postanowieniem z 10 stycznia 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując, że podnoszone w niej zarzuty w odniesieniu do art. 3921 § 1 k.p.c. zostały już rozstrzygnięte w sprawie o sygn. SK 23/02, w odniesieniu do art. 393 skarżąca nie wskazała orzeczenia, dla którego przepis ten stanowiłby podstawę jego wydania, a w zakresie art. 3921 nie doszło do wyczerpania drogi prawnej.

W zażaleniu z 24 stycznia 2005 r. skarżąca zarzuciła: błędną interpretację swobody regulacji ustawodawcy odnośnie ograniczania prawa do kasacji, błędne ustalenie, że sprawy wyłączone z zakresu skargi kasacyjnej nie są doniosłe społecznie, brak bezpośredniego związku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 października 2004 r., SK 23/02 z niniejszą skargą.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

W skardze sformułowano dwa zarzuty spełniające wymagania wskazane w art. 32 ust. 1 i art. 47 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: naruszenie zasady równości przez kwotowe określenie wartości przedmiotu sporu przy składaniu skargi kasacyjnej oraz wykluczenie dopuszczalności tejże skargi w sytuacji, gdy postępowanie sądowe toczyło się w trybie uproszczonym. Obu tym kryteriom skarżąca zarzuca nieadekwatność z punktu widzenia wagi rozpatrywanych spraw wymagających poddania ich kontroli Sądu Najwyższego.

Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania biegu skardze konstytucyjnej wskazując, że argumenty podnoszone przez skarżącą zostały już zbadane w sprawie SK 23/02. W zażaleniu skarżąca, kwestionując podstawy odmowy, nie odnosi się jednak wprost do stanowiska Trybunału odnośnie do konstytucyjności art. 3921 k.p.c. Tymczasem kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny niniejszej