Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 145/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 czerwca 2009 r. Jadwiga N. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 36 ust. 4 i art.
37 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80,
poz. 717, ze zm.; dalej: ustawa) oraz § 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości
i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.; dalej: rozporządzenie) z art. 2, art. 21, art. 32 i
art. 64 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim przepisy te wiążą „powstanie obowiązku zapłaty opłaty planistycznej w sytuacji
przerwy w zakresie objęcia nieruchomości zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku tożsamości
przeznaczenia nieruchomości w uprzednio obowiązującym planie miejscowym, i nowo uchwalonym planie miejscowym”.
Skarga konstytucyjna została skierowana na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Skarżąca była właścicielką nieruchomości
położonej na terenie miasta Ustroń, którą zbyła 20 marca 2006 r. Zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. planem zagospodarowania
przestrzennego działka ta była przeznaczona pod zabudowę usługową, faktycznie natomiast była wykorzystywana jako łąka. Kolejny
plan zagospodarowania przestrzennego miasta został uchwalony 7 kwietnia 2005 r. i w myśl jego postanowień przedmiotowa nieruchomość
znalazła się m.in. na terenach zabudowy usługowej, na których dopuszczono zabudowę jednorodzinną. Decyzją Burmistrza Miasta
Ustroń z 8 sierpnia 2006 r. (nr IGG7324/8/2006/6) skarżąca została zobowiązana do zapłacenia jednorazowej opłaty z tytułu
wzrostu wartości nieruchomości na skutek wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Opłata została
skalkulowana na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego w oparciu o porównanie faktycznego wykorzystywania nieruchomości
w okresie, kiedy nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego (łąka), a przeznaczeniem nieruchomości zgodnym z nowym
planem zagospodarowania (zabudowa usługowa). W związku z powyższym, mimo braku