Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 stycznia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 145/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 14 czerwca 2010 r. Tadeusz W. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej:
ordynacja podatkowa) z art. 217 Konstytucji; art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535, ze zm.; dalej: ustawa o VAT) z art. 2, art. 32 i art. 84 Konstytucji; art. 15 ustawy o VAT z art. 2 Konstytucji;
art. 106 ust. 1 i art. 176 ustawy o VAT z art. 91 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 13 września 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 w związku z art. 49 w związku
z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa
o TK) – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego w odniesieniu do art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT zachodzi zbędność orzekania, gdyż przepis
ten został już poddany merytorycznej kontroli Trybunału w kontekście wskazanego wzorca. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2008 r.
o sygn. K 50/05 (OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 79), Trybunał orzekł, że art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT jest zgodny z art. 2
Konstytucji.
Trybunał wskazał również, że skarga nie zawiera uzasadnienia w zakresie niezgodności kwestionowanej regulacji z art. 31 ust.
2 oraz art. 91 Konstytucji, w tej części jest więc niedopuszczalna, gdyż skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z art.
47 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 36 ust. 3 w związku