Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 września 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 145/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 czerwca 2014 r. D.C. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 485 § 3 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 2014 r., poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z
art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 76 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis jest niekonstytucyjny, ponieważ uprzywilejowuje banki w postępowaniu nakazowym.
Skarżąca, powoławszy się na art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.
643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), wniosła o wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty z 30 sierpnia 2010 r. w postępowaniu nakazowym.
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. (doręczonym pełnomocnikowi 11 lipca 2014 r.) Trybunał odmówił nadania rozpatrywanej
skardze dalszego biegu, ustaliwszy, że skarżąca wniosła ją po terminie określonym w art. 46 ust. 1 ustawy o TK. Trybunał wskazał,
że bieg terminu do złożenia skargi rozpoczął się w dniu uzyskania przez skarżącą prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji,
tj. wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku I Wydział Cywilny z dnia 25 października 2012 r. (sygn. akt I ACa 565/12). To orzeczenie
ukształtowało sytuację prawną skarżącej, z którą wiążą się postawione w skardze zarzuty, i właśnie ono, a nie postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2013 r. (sygn. akt IV CSK 223/13), jest ostatecznym orzeczeniem, o którym mowa w art.
79 ust. 1 Konstytucji. Niezależnie od powyższego Trybunał ustalił, że skarżąca nie wskazała naruszonych praw, a w konsekwencji
nie określiła sposobu ich naruszenia. Jak zauważył Trybunał, żadne z postanowień Konstytucji przywołanych w skardze (tj. art.
2, art. 32 ust. 1 oraz art. 76 Konstytucji) nie wyraża wolności lub praw podmiotowych, a zatem nie może być podstawą skargi
konstytucyjnej.