Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 grudnia 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 145/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 lipca 2017 r. (data nadania) D.M. (dalej: skarżący), reprezentowany
przez pełnomocnika z urzędu, zarzucił, że wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z lutego 2015 r. (dalej: wyrok Sądu Apelacyjnego w
K. z lutego 2015 r.) jest niezgodny z art. 45 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z lutego 2015 r. jest niezgodny z art. 45 Konstytucji, ponieważ zostało naruszone
prawo skarżącego do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Jak wskazał w uzasadnieniu skargi: „zaskarżam wyrok zmieniający wyrok
sądu [pierwszej] instancji przede wszystkim poprzez brak realizacji uprawnienia do skorzystania z instytucji ławników w zakresie,
w jakim zrównani oni są w prawach z sędzią, naruszyło to (…) prawo do rzetelnego sądu”.
Postanowieniem z 21 września 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 9 października 2017 r.) Trybunał odmówił nadania
skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdziwszy, że nie spełnia ona podstawowych przesłanek określonych w art. 79 ust.
1 Konstytucji, a doprecyzowanych w ustawie z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem
Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 272; dalej: u.o.t.p. TK), zaś zarzuty w niej sformułowane są oczywiście bezzasadne. Trybunał,
po pierwsze, zwrócił uwagę na to, że w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej nie może być indywidualny
akt stosowania prawa, lecz przepis (norma prawna), na podstawie którego został on wydany. Po drugie, Trybunał ustalił, że
skarga konstytucyjna została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK. Po trzecie, w odniesieniu
do zarzutu naruszenia prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy Trybunał zauważył, że prawo to nie obejmuje prawa do rozpatrzenia
sprawy w określonym składzie (w tym w składzie ławniczym) albo przez sąd wybranej przez skarżącego instancji. Nie istnieje
także konstytucyjne prawo do rozpatrzenia sprawy w pierwszej instancji przez konkretny