Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 października 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 145/20 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 października 2020 r. (data nadania) J.C. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Skarb Państwa wypłacił skarżącemu odszkodowanie za przewlekłość postępowania w kwocie 2 000 zł. Dyrektor Aresztu Śledczego,
jak stwierdzono w skardze konstytucyjnej, dokonał z powyższej kwoty potrącenia w wysokości „ponad 1500 zł”. Sąd Okręgowy w
G., pismem z 29 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt […] wskazał, iż „nie stwierdzono nieprawidłowości w postępowaniu administracji
jednostki ze środkami pieniężnymi, których wpływ zaksięgowano na koncie depozytowym (…)” skarżącego. Skargę uznano za bezzasadną.
W treści pisma powołano przepisy art. 113 § 6 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90,
poz. 557, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 53, ze zm.) oraz art. 895 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm.). Skarżący wystąpił o doręczenie mu pouczenia do pisma Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 29 stycznia 2020 r. (sygn. akt […]). W odpowiedzi pouczono skarżącego, że zażalenie nie przysługuje. Zdaniem skarżącego
pismo Sądu Okręgowego ma charakter decyzji ostatecznej.
Skarżący wskazuje na przepis, w którym ustawodawca dokonał „pominięcia legislacyjnego” w zakresie, „w jakim nie wyjął spod
egzekucji środków pieniężnych w postaci odszkodowania za przewlekłość postępowania w pełnej wysokości, a będące [jego zdaniem]
niezgodne z art. 2, art. 30, art. 40, art. 41 ust. 4 i art. 31 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 64 ust. 2 w związku z art.
233 ust. 2 Konstytucji RP”. Stwierdził również, że „Odszkodowanie za przewlekłe postępowanie mające charakter środka rekompensacyjnego
(…) winno znaleźć się pod ochroną