Postanowienie TK z dnia 17 maja 2005, sygn. Ts 146/04

W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 w zw. z art. 3937 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.

Skarżący wniósł apelację od rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 18 września 2003 r. oddalił złożony przez skarżącego środek zaskarżenia. Oba wyroki sądów meritii zostały uznane przez skarżącego za wydane z oczywistym naruszeniem przepisów kodeksu cywilnego oraz przepisów proceduralnych. Z uwagi na poważny charakter tychże naruszeń skarżący wniósł skargę kasacyjną. Kasacja nie została przyjęta przez Sąd Najwyższy do rozpoznania. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego stanowiły przepisy art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 w zw. z przepisem art. 3937 § 1 k.p.c., które są – w ocenie skarżącego niezgodne z przepisami art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej