Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lipca 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 146/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 sierpnia 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 6 ust. 1 pkt 1a tiret 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U.
Nr 155, poz. 1287 ze zm.; dalej: ustawa o restrukturyzacji) z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art.
9 Konstytucji w zw. z art. 14 Konwencji o ochronie człowieka i podstawowych wolności oraz art. 1 Protokołu nr I do Konwencji;
oraz art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej: ordynacja
podatkowa), z osobna albo łącznie z art. 6 ust. 1 pkt 1a tiret 1 ustawy o restrukturyzacji w zw. z art. 9 pkt 1 tej ustawy z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej zaskarżony przepis art. 59 § 1 ordynacji podatkowej rozumiany w ten sposób, że zapłata należności podatkowej
i odsetek w sytuacji zagrożenia przymusową egzekucją powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, prowadzi do naruszenia
zasady równej ochrony własności. Podatnik, który zapłacił podatek znajduje się w gorszej sytuacji niż podatnicy, którzy podatku
nie zapłacili, nie może bowiem korzystać z możliwości restrukturyzacji należności podatkowej. Podatnik, który wypełnił swój
obowiązek zostaje pozbawiony dobrodziejstwa płynącego z innych przepisów (ustawy o restrukturyzacji) i traci przez to część
majątku, co narusza prawo do ochrony własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Naruszenie wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady
zaufania do państwa prawnego polega w przekonaniu skarżącej na nieprzewidywalności działania ustawodawcy i zbyt szybkim wprowadzeniu
ustawy o restrukturyzacji, której projekt skierowano do Sejmu już po dniu dokonania przez skarżącą zapłaty. Zdaniem skarżącej
przepis art. 6 ust. 1 pkt 1a tiret 1 ustawy o restrukturyzacji