Postanowienie TK z dnia 16 października 2007, sygn. Ts 146/06

W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.; dalej: u.g.n.). Zakwestionowanemu przepisowi u.g.n. skarżąca zarzuciła niezgodność z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. Jej istotę stanowić miało ustawowe ograniczenie możliwości dochodzenia roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości przez byłych właścicieli, których nieruchomości, przed dniem wejścia w życie u.g.n., zostały sprzedane albo ustanowiono na nich prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej.

Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007 r. odmówiono nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał wyjaśnił, że konstruując podstawę wnoszonej skargi w oparciu o konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, skarżąca nie wskazała, w zakresie jakich konkretnych praw lub wolności zasada ta doznała niedozwolonego ograniczenia lub naruszenia. Wymogu takiego wskazania nie realizowało w szczególności odwołanie się przez skarżącą do podmiotowego roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Roszczenie takie wywiodła przy tym skarżąca z treści art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji. Skarżąca odwołała się ponadto do zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony własności. Trybunał wskazał, w związku z powyższym, na rozbieżność argumentacji skarżącej, która miała posłużyć uzasadnieniu tezy o wadliwości art. 229 u.g.n. z wymienionymi wyżej przepisami konstytucyjnymi. Zdaniem Trybunału, w skardze nie doszło ani do wyjaśnienia sposobu naruszenia konstytucyjnego prawa własności, ani też do prawidłowego zakwestionowania zgodności art. 229 u.g.n. z konstytucyjnie określonymi przesłankami dopuszczalnego wywłaszczenia. Trybunał podkreślił, iż