Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 146/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 czerwca 2010 r. Beata B. (dalej: skarżąca) zarzuciła,
że art. 172 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) jest niezgodny
z art. 21 i art. 64 Konstytucji w zakresie, w jakim dopuszcza do pozbawienia obywateli prawa własności nieruchomości i do
nabywania tego prawa przez Skarb Państwa bez jakiegokolwiek odszkodowania. Skarżąca domagała się ewentualnie stwierdzenia
niezgodności art. 172 § 2 k.c. w zakresie, w jakim dopuszcza nabycie własności nieruchomości przez Skarb Państwa w wyniku
upływu 30-letniego okresu posiadania nabytego w złej wierze, z art. 2 Konstytucji i zasadą subsydiarności.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy
wskazał art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej:
ustawa o TK). Skarżąca wniosła bowiem skargę konstytucyjną po upływie trzymiesięcznego terminu od doręczenia jej prawomocnego
orzeczenia wydanego w jej sprawie (postanowienie Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II Ca 45/09).
Trybunał zaznaczył też, przywołując jednolitą linię orzeczniczą TK, że skorzystanie przez skarżącą z nadzwyczajnych środków
zaskarżenia nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej (nie ulega on wówczas ani zawieszeniu, ani przedłużeniu).
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym podnosi, że Trybunał błędnie zastosował art. 46 ust. 1 ustawy
o TK. W ocenie skarżącej przez „wyczerpanie drogi prawnej” należy rozumieć także skorzystanie z nadzwyczajnych środków zaskarżenia,
jeśli są przewidziane. Co więcej, jej zdaniem „drogi prawnej” nie należy wiązać z „prawomocnością orzeczenia”, gdyż ustawodawca
nie posługuje się takim pojęciem w art. 46 ust. 1 ustawy o