Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 września 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 146/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 2 maja 2011 r. Wojciech S. (dalej: skarżący) postawił zarzut, że art. 95 ust. 1 w związku z art.
96 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708, ze zm.; dalej: ustawa o izbach) jest niezgodny z art. 45 ust.
1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz, że art. 96 ust. 1 ustawy o izbach w związku z art. 523
§ 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) jest niezgodny
z art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Za niekonstytucyjnością pierwszego z zaskarżonych przepisów przemawiać ma zawężenie
nadzoru judykacyjnego SN wyłącznie do sądów powszechnych i wojskowych. Z kolei w argumentacji dotyczącej drugiego z nich wskazuje
się, że naruszenie praw konstytucyjnych wynika z: ograniczenia uchybień naruszających prawo i ograniczających kasację wyłącznie
do wymogu uchybień rażących, konieczności wykazania, że rażące uchybienie miało wpływ na treść orzeczenia oraz zawężenia skargi
kasacyjnej wyłącznie do zaskarżenia orzeczenia sądu lekarskiego II instancji. W tej części skargi argumentacja koncentruje
się na prawidłowości postępowania Naczelnego Sądu Lekarskiego oraz na incydentalnym nawiązaniu do art. 96 ustawy o izbach
oraz art. 523 § 1 k.p.k.
W ocenie skarżącego pierwszy z przepisów – art. 95 ust. 1 w związku z art. 96 ust. 1 ustawy o izbach jest niezgodny z Konstytucją,
w zakresie „w jakim stronie obwinionej przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego z powodu uchybień wymienionych w art. 439 §
1 (…) Kodeksu postępowania karnego lub innego rażącego naruszenia prawa albo niewspółmierności kary”. Uzasadniając omawiany
zarzut skarżący odwołał się do art. 183 Konstytucji i wskazał, że nadzór SN nad działalnością sądów dotyczy