Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 października 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 146/20 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 października 2020 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zarzucił niezgodność:
1) art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: k.p.k.)
w zakresie, w jakim „uznaje on iż orzeczeniem sądu I instancji jest postanowienie oskarżyciela publicznego”; 2) art. 426 §
1 ustawy wymienionej w punkcie pierwszym w zakresie, w jakim „sąd rozpoznający po raz pierwszy środek odwoławczy od orzeczenia
oskarżyciela publicznego jest sądem odwoławczym II instancji”, z art. 10 ust. 2; art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1;
art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2; art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2; art. 176 ust. 1 w związku z
art. 2; art. 176 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2; art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Zdaniem skarżącego zarówno postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, jak i Sądu Okręgowego są – w rozumieniu art. 45 ust.
1 Konstytucji – rozstrzygnięciami w jego „sprawie”. Jak bowiem stwierdził, ochrona wolności i bezpieczeństwa osobistego obywateli
należy do jednego z podstawowych zadań państwa prawa, a niezapewnienie takiej ochrony stanowi „sprawę”, która powinna być
rozpoznana w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym.
Naruszenie swoich konstytucyjnych wolności oraz praw skarżący wiąże zatem z tym, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się,
że postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa uznawane jest za orzeczenie sądu pierwszej instancji w rozumieniu art. 425 §
1 k.p.k. W ocenie skarżącego narusza to jego prawo do rozpoznania sprawy na każdym jej etapie przez bezstronny i niezawisły
sąd, co