Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 listopada 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 147/04 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 11 sierpnia 2004 r., uzupełnionej pismem procesowym z 6 września 2004 r., wniesiono o stwierdzenie
niezgodności art. 438 pkt 4) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.)
z art. 78 zd. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, art. 170 § 1 pkt 5) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) z art. 42 ust. 2 zd. 1 Konstytucji, art. 33 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny
(Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) z art. 42 ust. 2 zd. 1 i art. 47 Konstytucji, oraz § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) z art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, iż poprzez zastosowanie przepisu art. 438 pkt 4) k.p.k. została pozbawiona skuteczności
środka odwoławczego, ponieważ wskazany przepis dopuszcza możliwość uchylenia zaskarżonego wyroku tylko w razie „rażącej” niewspółmierności
kary, nie daje zaś szansy na skuteczność środka odwoławczego w razie niewspółmierności o stopniu niższym („niewspółmierności
nierażącej”). W przekonaniu skarżącej takie nazbyt wąskie ujęcie możliwego zarzutu apelacyjnego powoduje daleko idące ograniczenie
możliwości jego skutecznego wnoszenia, co narusza art. 78 Konstytucji, oraz prowadzi do niedopuszczalnego zawężenia zakresu
kontroli instancyjnej, co narusza art. 78 i 176 ust. 1 Konstytucji. Niezgodność art. 170 § 1 pkt 5) k.p.k., na podstawie którego
oddala się wniosek dowodowy jeśli w sposób oczywisty zmierza on do przedłużenia postępowania, z art.