Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 stycznia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 147/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 17 czerwca 2010 r., sporządzonej przez radcę prawnego, Robert S. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 2 ust. 2, art. 12 ust. 3-5 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708; dalej:
u.i.l.) z art. 17 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pod adresem kwestionowanych regulacji skarżący sformułował zarzut zakresowy – wniósł o stwierdzenie niekonstytucyjności art.
2 ust. 2, art. 12 ust. 3-5 u.i.l. w zakresie, w jakim „artykuły te pomijają szczegółowe zasady wyboru osób, które z racji
parytetu określonego w art. 26 ust. 2 i art. 40 ust. 2 ustawy mają jako lekarze dentyści pełnić stanowiska w organach odpowiedzialnych
za reprezentację osób wykonujących zawód zaufania publicznego”. Skarżący wskazał nadto (powołując się na orzecznictwo TK),
że przedmiot zaskarżenia odnosi się do tzw. pominięcia prawodawczego i jego konsekwencji w praktyce.
W uzasadnieniu pisma procesowego skarżący podniósł, że wynikający z zakwestionowanych przepisów udział dentystów w samorządzie
zawodowym lekarzy i lekarzy dentystów nie daje realnej możliwości wpływania na kształt tego regulaminu i tym samym zapewnienia
stomatologom odpowiedniej ochrony wewnątrz samorządu lekarskiego. Nadto w skardze podniesiono, że obowiązujące przepisy powodują,
iż o reprezentacji lekarzy dentystów „w zdecydowanej większości decydują osoby wykonujące zawód lekarza”. Skarżący zwrócił
także uwagę, że zakwestionowane przepisy prowadzą do dyskryminacji stomatologów w samorządzie zawodowym.
Postanowieniem z 30 września 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie
spowodowane było niewłaściwym określeniem podstawy skargi.