Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 kwietnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 147/12 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 czerwca 2012 r. (data
nadania), Z. G.-O. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 dekretu z dnia 26
października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445, ze zm.; dalej:
dekret z 1950 r.) oraz art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010
r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: u.k.s.s.c.) – „w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości wypłaty biegłemu sądowemu
wynagrodzenia za utracony zarobek wynikający z czasu poświęconego na podróż do sądu i z powrotem w sytuacji, w której sąd
skorzystał z usług biegłego” – z art. 2, art. 32 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego kwestionowane przepisy – w zakresie, w jakim nie zawierają w sprawach cywilnych unormowania umożliwiającego
wypłatę biegłemu sądowemu wynagrodzenia za utracony zarobek wynikający z czasu poświęconego na podróż do sądu i powrót do
miejsca zamieszkania, w sytuacji, w której sąd skorzystał z usług biegłego – powodują stan luki prawnej, a w konsekwencji
naruszają konstytucyjne zasady równości i niedyskryminacji oraz ochrony praw majątkowych, jak również demokratycznego państwa
prawnego.
2. Postanowieniem z 15 listopada 2013 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine oraz art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.
643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, gdyż sformułowane w niej zarzuty
dotyczyły zaniechania legislacyjnego, które nie leży w kognicji