Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 kwietnia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 147/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 24 lipca 2017 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że art. 4248 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, obecnie: Dz. U. z 2018
r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.), w zakresie, w jakim uniemożliwia – zamierzającemu wnieść skargę o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia – wniesienie środka zaskarżenia na postanowienie wydane w ramach wstępnej kontroli skargi,
skutkujące odrzuceniem skargi, jest niezgodny z art. 77 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji,
oraz z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Sąd Najwyższy, postanowieniem z 27 lipca 2016 r. (sygn. akt […]) odrzucił – jako niedopuszczalną – skargę o stwierdzenie niezgodności
z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z 8 kwietnia 2014 r. (sygn. akt […]). W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie spełnił
wszystkich wymogów wynikających z art. 4245 k.p.c. Stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił szkody wyrządzonej wydaniem wyroku, którego skarga dotyczy, a co więcej
– nie określił wartości szkody kwotowo ani nie przedstawił żadnych wywodów, które wskazywałyby na jej rozmiar.
Postanowieniem z 11 lipca 2018 r., Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu podniósł,
że skarżący nie dysponuje orzeczeniem, w którym sąd rozstrzygałby o prawie do zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego z
27 lipca 2016 r. W konsekwencji brakuje więc związku pomiędzy zarzucanym naruszeniem praw i wolności wskazanych przez skarżącego
a określonym jako ostateczne postanowieniem Sądu Najwyższego. Trybunał stwierdził również, że zarzuty skarżącego dotyczące
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. odnoszą się do stosowania prawa, a przepis ten nie został zarazem wskazany do badania konstytucyjności.
Zwrócił też uwagę, że