Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 stycznia 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 148/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Piotra Huberta z dnia 3 października 2003 r. zarzucono, iż art. 23 ustawy z dnia 17 listopada 1964
r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 19 lipca 2002 r. (sygn. akt II Ca 717/01) Sąd Okręgowy we Wrocławiu odrzucił jego kasację
od postanowienia tegoż sądu wydanego w sprawie o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu. Powodem odrzucenia kasacji była zbyt
niska wartość przedmiotu sporu, którą w sprawach o ustalenie istnienia umowy najmu zawartej na czas nie określony ustala się
zgodnie z art. 23 k.p.c., jako sumę czynszu za okres trzech miesięcy. Zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego
we Wrocławiu zostało oddalone przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 11 lutego 2003 r. (sygn. akt V CZ 209/02).
Zdaniem skarżącego zastosowanie wobec niego art. 23 kodeksu postępowania cywilnego prowadzi do naruszenia zasady sprawiedliwości
społecznej oraz zasady równości obywateli wobec prawa. Przepis ten ogranicza bowiem możliwość weryfikacji orzeczeń sądu drugiej
instancji wprowadzając barierę majątkową powodującą, iż osoby, które mają zawartą umowę najmu na czas nie oznaczony, są w
gorszej sytuacji, niż osoby mające zawarte umowy na czas oznaczony. W tym ostatnim przypadku wartość przedmiotu sporu ustala
się według sumy