Postanowienie TK z dnia 22 listopada 2004, sygn. Ts 148/04

W skardze konstytucyjnej Komitetu Wyborczego Wyborców Zieloni 2004 (dalej: skarżący) zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 60 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. – Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego (Dz. U. Nr 25, poz. 219; dalej: ordynacja wyborcza). Zakwestionowanemu przepisowi ordynacji wyborczej skarżący zarzucił niezgodność z art. 7 oraz art. 52 ust. 1 Konstytucji. Źródła takiej niezgodności upatruje skarżący w nieprecyzyjności pojęcia „osoba stale zamieszkująca”, prowadzącej do nadmiernej swobody organów stosujących w określaniu jego zakresu znaczeniowego.

Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 2004 r. odmówiono nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału skarżący nie dopełnił przesłanki wskazania przysługujących mu konstytucyjnych wolności lub praw, które zostałyby naruszone zakwestionowaną regulacją ordynacji wyborczej. Żaden z powoływanych w skardze przepisów konstytucyjnych nie wyraża bowiem konkretnych praw podmiotowych skarżącego, które doznałyby ograniczenia wskutek zastosowania art. 60 ordynacji wyborczej. Ponadto Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że argumenty sformułowane w skardze są oczywiście bezzasadne. Wskazując na wadliwość utożsamiania pojęcia „stałe zamieszkanie” z faktem stałego zameldowania, skarżący pominął okoliczność, iż kryterium zameldowania nie jest jedynym wyznacznikiem spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 60 ordynacji wyborczej.

Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Podkreślił w nim wadliwość tezy o ograniczeniu adresatów swobody miejsca zamieszkania wyłącznie do osób fizycznych. Zdaniem skarżącego, zaskarżony przepis ordynacji wyborczej ma fundamentalny wpływ na jego prawa i wolności, w szczególności na możliwość wystawienia kandydatów w wyborach. W zażaleniu podniesiono ponadto, że istotą skargi było wykazanie pominięcia przez Sąd orzekający w sprawie skarżącego innych –