Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 148/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Władysława Gajewskiego zarzucono, że art. 67 § 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia
24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, ze zm.; dalej: pr.up.) jest niezgodny z art.
45 ust. 1 Konstytucji poprzez brak regulacji przewidującej wyłączenie z mocy prawa sędziego-komisarza od orzekania w sprawie
wynagrodzenia syndyka.
Postanowieniem z 13 września 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał uznał, że skarżący nie wykazał w skardze konstytucyjnej naruszenia prawa do sądu. Skarżący wskazywał na niezgodność
art. 67 § 4 pr.up. z art. 45 ust. 1 w aspekcie orzekania przez bezstronny sąd, przez brak we wskazanym przepisie mechanizmu
przewidującego wyłączenie sędziego-komisarza z mocy prawa w sprawie o wynagrodzenie syndyka na podstawie przedstawienia tego
sędziego-komisarza. W przedstawionych Trybunałowi okolicznościach faktycznych sędzia-komisarz została wyłączona na mocy postanowienia
Sądu Okręgowego w Lublinie (sygn. akt IX Gz 51/06) od orzekania o wynagrodzeniu skarżącego jako syndyka masy upadłości. Trybunał
przyjął tym samym, że nie doszło do naruszenia prawa do orzekania przez bezstronny sąd.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł skarżący. Powołał się przy tym na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego
z 30 marca 2006 r. (sygn.