Postanowienie TK z dnia 13 września 2011, sygn. Ts 148/11

W sporządzonej we własnym imieniu przez Kazimierza B. – sędziego w stanie spoczynku – skardze konstytucyjnej z 6 maja 2011 r. (data nadania) skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 69 § 1 i 3 i art. 72 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.). Zaskarżone przepisy regulują mechanizm przewidujący możliwość zajmowania stanowiska przez sędziego sądu powszechnego po ukończeniu 65 roku życia, nie później jednak niż do ukończenia 70 roku życia. Wskazanym przepisom skarżący zarzucił niezgodność z art. 2 oraz art. 78 Konstytucji. W odniesieniu do art. 69 § 1 i 3 p.u.s.p. skarżący podniósł ponadto zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 180 ust. 1-2 i 4 Konstytucji.

Pod adresem zakwestionowanych przepisów skarżący sformułował zarzut naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego. Nadto wskazał, że wymóg „określenia się do co kontynuowania pracy przez sędziego” nie „wynika z żadnych logicznych i dających się wytłumaczyć (…) przesłanek”. W skardze wskazano także, że art. 69 § 1 i 3 oraz art. 72 p.u.s.p. naruszają zasady złożenia sędziego z urzędu, o których mowa w art. 180 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 13 września 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie legitymował się ostatecznym orzeczeniem organu władzy publicznej rozstrzygającym o jego prawach i wolnościach, a ponadto niewłaściwie określił wzorce kontroli.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł w ustawowym terminie zażalenie. W złożonym środku odwoławczym częściowo podzielił argumentację zakwestionowanego postanowienia. Ponadto skarżący podniósł, że zaskarżył „odpowiednie regulacje ustawy”. W dalszej części zażalenia wskazał, że przedmiot skargi dotyczył stosunku służbowego sędziego i dlatego Trybunał nie powinien odczytywać zarzutów skargi jedynie w kontekście naruszenia praw wynikających z