Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 maja 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 148/14 |
Uzasadnienie:
W skardze Konstytucyjnej z 6 czerwca 2014 r. Z.K. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 459 § 2 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim „nie dopuszcza
zażalenia na postanowienie sądu I instancji o odmowie wyłączenia sędziego składu orzekającego”, jest niezgodny z art. 45 ust.
1 w związku z art. 78, art. 176 ust. 1 i art. 32 Konstytucji oraz z art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284).
Zdaniem skarżącego zakwestionowany w skardze art. 459 § 2 k.p.k., przez to, że „nie dopuszcza” zażalenia na postanowienie
o nieuwzględnieniu wniosku o wyłączenie sędziego, narusza: prawo do rzetelnego procesu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), prawo
do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji), zasadę dwuinstancyjności postępowania
sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji) oraz zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji). Zaskarżony przepis –
jak zarzucił skarżący – narusza także standardy prawa międzynarodowego.
Postanowieniem z 8 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił analizowanej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy, że ponieważ
skarżący nie wyczerpał przewidzianej w sprawie drogi prawnej (nie wniósł przysługującego mu – na podstawie art. 429 § 2 k.p.k. – zażalenia), więc nie uzyskał ostatecznego orzeczenia. Złożona skarga nie spełnia zatem podstawowego warunku określonego
w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał ustalił ponadto, że zarzuty sformułowane w skardze nie dotyczą treści zakwestionowanego
art. 459 § 2 k.p.k. Jak wskazał w uzasadnieniu, zaskarżony przepis określa rodzaje orzeczeń sądu, na które przysługuje zażalenie.
Zgodnie z przyjętą systematyką przepisów procesowych nie jest to wyczerpujące wyliczenie sytuacji,