Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 listopada 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 148/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 17 kwietnia 2015 r. R.S. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że decyzje Dyrektora Zakładu
Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (dalej: organ emerytalno-rentowy) z 27 czerwca 2012 r. (znak: ZER-SW3-66/8984/12;
KRM 13925/LD oraz ZER-SW3-66/8984-2/12; KRM 13925/LD) są niezgodne z art. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego w sprawie, w związku z którą wniósł on skargę do Trybunału, organ emerytalno-rentowy „zastosował korzystniejszą
dla siebie interpretację prawa [skarżący uważa bowiem, że w jego sprawie powinien być zastosowany art. 10 ust. 2 ustawy z
18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony
Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, ze zm.; dalej: ustawa
emerytalna; w brzmieniu z 2004 r., a nie z 2007 r.]”. W ten sposób została naruszona wynikająca z art. 2 Konstytucji zasada
lex retro non agit.
Postanowieniem z 5 maja 2015 r. (doręczonym pełnomocnikowi 12 maja 2015 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że sformułowany w niej zarzut niekonstytucyjności skierowany nie jest – jak wymaga
tego art. 79 ust. 1 Konstytucji – przeciwko ustawie lub innemu aktowi normatywnemu, lecz przeciwko orzeczeniu wydanemu w sprawie
skarżącego. Trybunał ustalił także, że skarżący wniósł skargę z przekroczeniem terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy
z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) oraz że nie wskazał
naruszonych wolności lub praw, a w konsekwencji nie określił sposobu ich naruszenia.
W zażaleniu z 18 maja 2015 r. skarżący zakwestionował postanowienie Trybunału w całości.