Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 lutego 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 148/18 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 września 2018 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej
A.B. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność § 12 ust. 4 i § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa
z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995
r. Nr 10, poz. 46, ze zm.; dalej: rozporządzenie) z art. 2, art. 64 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji.
W ocenie skarżącego zaskarżone przepisy naruszają: prawo do jego własności w sposób wykraczający poza dopuszczalne ramy konstytucyjne,
tj. w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji), istotę prawa własności ograniczając sposób zabudowy na gruncie będącym własnością
oraz zasadę państwa prawnego, gdyż nie do pogodzenia jest ingerowanie w prawo własności aktem normatywnym niższej rangi niż
ustawa bez stosownej delegacji ustawowej (art. 2 Konstytucji).
Postanowieniem z 20 sierpnia 2019 r. (doręczonym skarżącemu 26 sierpnia 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej.
Trybunał stwierdził, że skarżący pismem z 16 stycznia 2019 r. (data nadania) nie usunął części braków formalnych, do czego
został wezwany w pkt 2 zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 grudnia 2018 r. Jak wskazał Trybunał, do skargi
nie dołączono decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 25 czerwca 2014 r. (znak: […]), stwierdzającej nieważność decyzji Starosty
Koszalińskiego z 19 lipca 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, której również nie
przedłożono. Nie doręczono ponadto wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt […]),
który przedstawia wiążącą ocenę prawną i wskazania dla tego sądu i organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył w ustawowym terminie zażalenie.