Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 lutego 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 148/22 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej 6 lipca 2022 r. (data nadania) I.K. (dalej: skarżąca), występująca w imieniu własnym,
zakwestionowała zgodność art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie
gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 172, ze zm.; w brzmieniu nadanym przez art. 2 pkt 9 ustawy z dnia
22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o finansowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów
dla bezdomnych, ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz niektórych
innych ustaw; Dz. U. poz. 756) w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o finansowym wsparciu
tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bezdomnych, ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 756) – z art. 2, art. 7, art. 16, art.
20, art. 21, art. 32 ust. 1, art. 47 i art. 75 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 25 października 2023 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie
art. 61 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) uznając, iż skarga nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK.
Pismem z 9 listopada 2023 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze
konstytucyjnej dalszego biegu, opierając je na zarzucie wadliwej oceny wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia,
iż skarga konstytucyjna nie spełnia wymogu określonego w art.