Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 czerwca 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 149/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Brunona Komarka zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 53 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zaskarżonemu przepisowi skarżący zarzucił niezgodność z art. 9,
32 i 77 Konstytucji. Polegać miała ona, zdaniem skarżącego, na nałożeniu na podatnika obowiązku zapłacenia odsetek za okres,
w którym organy skarbowe – w tempie niezależnym od podatnika – dokonują sprawdzenia złożonego przez niego zeznania podatkowego.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 21 stycznia 2003 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej, przez wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego
– zostały naruszone przez zaskarżony przepis ordynacji podatkowej.
Odpowiadając na powyższe zarządzenie, pełnomocnik skarżącego ponowił zarzut naruszenia art. 9 Konstytucji, nie precyzując
jednakże, jakie prawo podmiotowe wywodzi z treści tego przepisu.
Postanowieniem z 1 kwietnia 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
postanowienia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarżący nie dopełnił obowiązku wskazania, jakie konstytucyjne prawa lub
wolności, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez zaskarżony przepis ordynacji podatkowej (art. 47 ust. 1
pkt 2 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym). Obowiązku tego nie realizuje bowiem samoistne wskazanie zasady
równości, bez towarzyszącego temu doprecyzowania treści konstytucyjnego prawa lub wolności, w zakresie którego zasada ta doznała
ograniczenia. Z kolei, odwołując się do art. 9 Konstytucji, skarżący nie skonkretyzował, jakie prawo wywodzi z treści wyrażonej
w tym przepisie zasady konstytucyjnej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego w skardze nie określono także sposobu, w jaki kwestionowany
przepis ordynacji podatkowej naruszył prawo skarżącego do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie
organu władzy publicznej (art. 77 Konstytucji).
Zażalenie na postanowienie