Postanowienie TK z dnia 22 stycznia 2004, sygn. Ts 149/03

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 22 sierpnia 2003 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił art. 172 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) naruszenie art. 64 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazano, iż przepis ten, umożliwiający posiadaczowi w złej wierze pozbawienie właściciela przysługującego mu prawa własności, ze względu na jego niewykonywanie przez okres trzydziestoletni lub dłuższy, narusza to prawo, którego istotą jest pewność właściciela, iż będzie ono zachowane niezależnie od tego, czy jest wykonywane w sposób widoczny dla osób trzecich, czy też nie. Wyrażono przy tym pogląd, iż dopuszczalne jest tylko zasiedzenie rzeczy ruchomej lub nieruchomości w dobrej wierze, jako że art. 64 ust. 2 Konstytucji nie zrównuje de facto praw właścicieli i posiadaczy w dobrej wierze z posiadaczami w złej wierze.

W oparciu o zaskarżony przepis Sąd Rejonowy w Zgierzu postanowieniem z 18 kwietnia 2002 r. (sygn. akt I Ns 590/01) stwierdził zasiedzenie nieruchomości gruntowej stanowiącej własność małżonka skarżącej. Wniesioną od powyższego postanowienia apelację Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił postanowieniem z 20 marca 2003 r. (sygn. akt III Ca 1410/02). Wniosek skarżącej o ustanowienie adwokata z urzędu celem sporządzenia i wniesienia kasacji został oddalony postanowieniem Sądu Okręgowego w Łodzi z 27 marca 2003 r. (sygn. akt III Ca 1410/02).

Przychylając się do wniosku skarżącej z 28 marca 2003 r. Sąd Rejonowy w Zgierzu postanowieniem z 1 lipca 2003 r. ustanowił pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej. Pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Łodzi wyznaczające adwokata zostało doręczone 10 lipca 2003 r.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 września 2003 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej m.in. poprzez wykazanie, iż zasiedzenie nieruchomości stanowiącej własność męża