Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 lipca 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 149/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 maja 2008 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją przepisu art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy
z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65,
poz. 595, ze zm.; dalej: ustawa o stopniach). Skarżący wywodzi, że wskazane przepisy pozwalają Centralnej Komisji do Spraw
Stopni i Tytułów (dalej: Centralna Komisja) na dowolność dokonywania oceny poziomu działalności naukowej oraz zasadności uchwał
w sprawie nadawania stopni naukowych, co przesądza o naruszeniu art. 2 i art. 7 Konstytucji. Z kolei niezgodność zakwestionowanej
regulacji z art. 31 ust. 3 Konstytucji wyraża się w „naruszeniu zasad ochrony prawnej wolności”.
Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy.
Centralna Komisja decyzją z 27 listopada 2006 r. (nr BCK-Org-334/2006) cofnęła uprawnienia do nadawania stopnia naukowego
doktora i doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu Instytutowi Organizacji i Zarządzania w
Przemyśle ORGMASZ w Warszawie. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Centralnej Komisji z 24 września 2007
r. (nr BCK-Org-334/2006/07).
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Skarga konstytucyjna nie spełnia zasadniczej większości ustawowych przesłanek dopuszczalności tego środka ochrony, co obliguje
Trybunał Konstytucyjny do odmowy nadania jej dalszego biegu. Niedopuszczalność skargi wynika z niewyczerpania drogi prawnej
w sprawie oraz z nieprawidłowego określenia wzorców konstytucyjnych.
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, niezbędnym warunkiem skutecznego wniesienia skargi konstytucyjnej jest uzyskanie ostatecznego
rozstrzygnięcia w sprawie. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wskazywał w swoim orzecznictwie, że pojęcie „ostateczności”
ma autonomiczny – konstytucyjny charakter i powinno być interpretowane w oderwaniu od ustawowych pojęć w „możliwie najogólniejszym
charakterze odnoszącym się do wszelkiego rodzaju końcowych rozstrzygnięć podejmowanych we wszelkiego rodzaju postępowaniach
przed sądami i organami