Postanowienie TK z dnia 24 września 2013, sygn. Ts 149/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 maja 2013 r. E.D. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 101 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395, ze zm.; dalej: k.p.w.) z art. 45 ust. 1 (błędnie wskazanym w petitum skargi jako art. 32 ust. 1 Konstytucji) i art. 78 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. 30 grudnia 2012 r. skarżąca otrzymała mandat karny (seria CT nr 3579018), który przyjęła. Następnie złożyła jednak wniosek o jego uchylenie. Postanowieniem z 22 lutego 2013 r. (sygn. akt II Ko 73/13) Sąd Rejonowy w Zgierzu – II Wydział Karny odmówił uchylenia mandatu.

Skarżąca wskazała, że zakwestionowany art. 101 § 1 k.p.w. nie daje podstawy do kwestionowania prawidłowości nałożenia na nią mandatu karnego wtedy, gdy powodem takiego kwestionowana byłyby okoliczności faktyczne sprawy – w szczególności to, że skarżąca nie popełniła zarzuconego jej wykroczenia. Zdaniem skarżącej zamyka jej to drogę do dowodzenia swojej niewinności przed sądem.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2013 r. pełnomocnika skarżącej wezwano do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: doręczenie pełnomocnictwa do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym; doręczenie odpisu i czterech kopii mandatu karnego nałożonego na skarżącą oraz dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności skarżącej, wyrażonych w art. 32 ust. 1 i art. 78 Konstytucji, przez zaskarżony art. 101 § 1 k.p.w.

Pełnomocnik skarżącej ustosunkował się do powyższego zarządzenia pismem z 25 lipca 2013 r. (data nadania). Przesłał pełnomocnictwo do sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz odpis mandatu karnego z 30 grudnia 2012 r. Wyjaśnił również, że pierwszy z zarzutów sformułowanych w skardze konstytucyjnej dotyczył