Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 lutego 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 149/18 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 września 2018 r. (data nadania), J.P. (dalej: skarżący)
– reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – zarzucił niezgodność:
1) art. 24 ust. 6g pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz.
1778, ze zm.; dalej: u.s.u.s.), w zakresie, w jakim określają początek biegu terminu przedawnienia jako zaistnienie jednej
z dwóch wymienionych w tym przepisie sytuacji, w oderwaniu od momentu powstania nadpłaty, z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64
ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
2) art. 24 ust. 6c i 6f u.s.u.s. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy u.s.u.s. w sposób nieproporcjonalny i nieuzasadniony ingerują w prawo własności ubezpieczonych
przez to, że uniemożliwiają im zwrot nienależnie uiszczonych składek na ubezpieczenie społeczne, a także przez to, iż w pierwszej
kolejności uprawniają płatników, a nie ubezpieczonych, do ubiegania się o zwrot nadpłaconych składek.
2. Postanowieniem z 31 grudnia 2020 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie
art. 61 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK).
W ocenie Trybunału – w sprawie poprzedzającej wniesienie skargi konstytucyjnej – odmowa zwrotu skarżącemu uiszczonych składek
na ubezpieczenie społeczne nie wynikała samoistnie z zaskarżonych w niniejszej sprawie przepisów u.s.u.s. (zwłaszcza w zakresie
wskazanym przez skarżącego), lecz z obowiązującego w okresie od 1 stycznia 1986 r. do 25 listopada 1990 r. stanu prawnego
ukształtowanego uchwałą nr 123 Rady Ministrów z dnia 3 września 1984 r.