Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 stycznia 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 15/05 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżących – Wandy Alkiewicz i Reginy Pokrywko – skardze konstytucyjnej zakwestionowano
zgodność z Konstytucją art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu
Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464 ze zm.; dalej: ugnr). Zaskarżonemu przepisowi skarżące zarzuciły
niezgodność z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. Zarzuty sformułowane w skardze skierowane zostały przeciwko normie prawnej
wyinterpretowanej przez skarżące z zaskarżonego przepisu, w jego brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z
dnia 6 maja 1999 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. Nr 49, poz. 484), tj. do 15 czerwca 1999 r. Chociaż więc w skardze nie wskazano tego w sposób jednoznaczny, tym niemniej
z treści zarzutów wynika, że skarżące, w związku z czynnością prawną zaistniałą 25 listopada 1994 r., kwestionują konstytucyjność
art. 29 ust. 1 ugnr w brzmieniu tego przepisu obowiązującym we wskazanym wyżej okresie. Zdaniem skarżących pominięcie w nim
kategorii byłych właścicieli (oraz ich spadkobierców) wśród podmiotów mogących skorzystać z prawa pierwszeństwa przy sprzedaży
nieruchomości rolnych Skarbu Państwa naruszyło wskazane wyżej unormowania konstytucyjne.
Postanowieniem z 22 czerwca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Przesłanką takiego orzeczenia było stwierdzenie, że wnoszące skargę nie wskazały, jakie konstytucyjne prawo lub wolność zostało
naruszone zakwestionowaną regulacją ugnr. Trybunał przyjął, że wymogu takiego wskazania nie spełniło samo odwołanie się w
skardze do treści zasad sprawiedliwości społecznej i równości, wyrażonych w art. 2 oraz art. 32 Konstytucji.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżących. Oponując przeciwko stanowisku zajętemu
w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono w nim, że w uzasadnieniu samej skargi, jak i w piśmie uzupełniającym jej braki