Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 maja 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 150/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Heleny D., sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, zakwestionowano zgodność z art. 71, art. 72
i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP przepisów kodeksu postępowania cywilnego, “w zakresie regulującym postępowanie przed sądem
oraz postępowanie egzekucyjne”. Wykonując zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego wzywające do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej, pełnomocnik skarżącej sprecyzował, iż przedmiotem skargi czyni przepisy kodeksu postępowania
cywilnego od art. 206 do art. 226 oraz art. 1025 i art. 1026 tej ustawy. Jako ostateczne orzeczenie, wydane na podstawie zaskarżonych
przepisów, wskazano w skardze konstytucyjnej postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 21 września 2000 r. (sygn. I ACa 446/00), którym odrzucono zażalenie męża skarżącej – Ryszarda D. na postanowienie tego sądu w przedmiocie wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej podniesiono zarzut braku ustawowej regulacji gwarantującej realizację prawa rodzin wielodzietnych
do pomocy ze strony władz publicznych.
Postanowieniem z 20 lutego 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego postanowienia stwierdzono, iż w sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka warunkująca występowanie ze skargą
konstytucyjną, jaką jest wskazanie ostatecznego orzeczenia wydanego w stosunku do skarżącej na podstawie zaskarżonych przepisów.
Dołączone do skargi konstytucyjnej orzeczenia, w tym określone