Postanowienie TK z dnia 08 stycznia 2003, sygn. Ts 150/02

W skardze konstytucyjnej złożonej 25 października 2002 r. zarzucono, że art. 471 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 77 ust. 1 Konstytucji oraz że art. 3937 w zw. z art. 3933 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i 45 Konstytucji.

Skarżący wniósł pozew przeciwko Dolnośląskiej DOKP we Wrocławiu o przywrócenie poprzednich warunków pracy i płacy i zasądzenia kwoty pieniężnej z ustawowymi odsetkami tytułem wyrównania wynagrodzenia za pracę, które otrzymywał będąc zatrudnionym na poprzednio zajmowanym stanowisku. Sąd Wojewódzki we Wrocławiu – Wydział VII Pracy wyrokiem z 18 listopada 1998 r. umorzył postępowanie w części dotyczącej przywrócenia warunków pracy i płacy, a w pozostałej części powództwo oddalił. Na skutek apelacji skarżącego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z 24 lutego 1999 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z 15 czerwca 2000 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu – Wydział VII Pracy zasądził od PKP – Zakład Infrastruktury Kolejowej we Wrocławiu odszkodowanie na rzecz skarżącego, a w pozostałej części powództwo oddalił. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 22 listopada 2000 r. zmienił wskazany wyżej wyrok w ten sposób, że obniżył kwotę zasądzoną na rzecz skarżącego. Sąd Najwyższy postanowieniem z 3 kwietnia 2002 r. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania przyjmując, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 393 § 2 k.p.c., a