Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 stycznia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 150/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Katarzyny Burzyńskiej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 czerwca 2006 r., zakwestionowano
zgodność art. 100 ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206, ze zm.)
oraz art. 118 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy o prokuraturze w związku z art. 50 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -
Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) w zakresie, w jakim zwolnionemu asesorowi prokuratorskiemu nie przysługuje
roszczenie o przywrócenie do pracy na stanowisko asesora z art. 24, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 60
Konstytucji.
Na podstawie kwestionowanych przepisów Sąd Najwyższy wyrokiem z 15 lutego 2006 r. (sygn. akt II PK 301/05) oddalił skargę
kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy we Wrocławiu z 17 czerwca 2005r. (sygn. akt VII Pa 642/04).
Zdaniem pełnomocnika skarżącej, kwestionowany przepis, stanowiący oparcie rozstrzygnięć zapadłych w sprawie narusza powołane
powyżej konstytucyjne wolności i prawa skarżącej.
Postanowieniem z 22 listopada 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu z uwagi na przekroczenie
terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej, który ukończył swój bieg po upływie trzech miesięcy od daty doręczenia skarżącej
wyroku sądu drugiej instancji.
Zażaleniem z 15 grudnia 2006 skarżąca zaskarżyła postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 2006 r., wnosząc o
uchylenie powyższego postanowienia i nadanie skardze dalszego biegu.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu jest prawidłowe, zaś zarzuty zażalenia nie zasługują na
uwzględnienie.
Skarżąca w zażaleniu stawia zarzut nieracjonalnego i pryncypialnego podejścia do zagadnienia formalnego, jakim jest ustawowy
wymóg wyczerpania drogi prawnej wynikający z