Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 listopada 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 150/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 8 maja 2008 r. skarżący zarzucił art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) sprzeczność
z art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy
prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.; dalej: rozporządzenie w
sprawie opłat za czynności radców prawnych) sprzeczność z art. 223 § 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, ze zm.; dalej: ustawa o radcach prawnych)
oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Sąd Najwyższy postanowieniem z 13 grudnia 2007 r. (sygn. akt I CZ 138/07) oddalił wniosek skarżącego, działającego jako pełnomocnik
powoda, o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 8 lutego 2008
r. Powyższe orzeczenie jest niezaskarżalne, co oznacza – zdaniem skarżącego – że doszło do naruszenia konstytucyjnego prawa
do zaskarżania orzeczeń wydanych w I instancji (art. 78 Konstytucji) oraz zasady, że postępowanie sądowe jest dwuinstancyjne
(art. 176 ust. 1 Konstytucji).
Skarżący podniósł także, że § 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych narusza „prawo skarżącego do
prawa majątkowego (art. 64 ust. 1 Konstytucji) w postaci wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej”. Zdaniem skarżącego,
wprowadzenie przez zaskarżony przepis rozporządzenia wymogu złożenia stosownego oświadczenia o niepokryciu kosztów wykracza
poza delegację ustawową zawartą w art. 223 § 2 ustawy o radcach prawnych. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia