W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 kwietnia 2015 r. (data nadania) A.Sz. (dalej: skarżąca)
zakwestionowała zgodność: po pierwsze, art. 6943 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc) z art. 2,
art. 45 ust. 1, art. 51 ust. 2 i 4 Konstytucji, po drugie, art. 6943 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 168 w zw. z art. 166 § 1 i 2 oraz art. 201 § 1 i art. 205 ustawy z dnia 15 września 2000 r. –
Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2013.1030, ze zm.; dalej: ksh). Przepisy te skarżąca zakwestionowała w zakresie, w jakim nie
dają byłemu prokurentowi spółki, który zrezygnował z tej funkcji, podstawy do złożenia wniosku o usunięcie jego danych z Krajowego Rejestru
Sądowego.
Postanowieniem z 28 stycznia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Stwierdził,
że skarżąca nie uprawdopodobniła naruszenia wskazanych w skardze konstytucyjnych wolności lub praw przez zaskarżone przepisy.
Jak ustalił Trybunał, w sprawie skarżącej mogło dojść do wykreślenia jej nazwiska z rejestru na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy
z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U.2015.1142, ze zm.; dalej: ustawa o KRS) w brzmieniu obowiązującym
do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.2014.1924). W związku z tym Trybunał stwierdził, że naruszenie praw i wolności konstytucyjnych skarżącej wynikało
nie z treści zakwestionowanych przepisów, lecz z niezastosowania przez sąd art. 24 ust. 4 ustawy o KRS w brzmieniu poprzednio
obowiązującym. Jak podkreślił Trybunał, kontrola stosowania prawa pozostaje poza jego kognicją.
W zażaleniu wniesionym na postanowienie Trybunału ze stycznia 2016 r. skarżąca zakwestionowała twierdzenie, że w jej sprawie
wadliwe było stosowanie prawa, a nie zakwestionowane przepisy. Jak podkreśliła, adresatem normy wyrażonej w art. 24 ust.