Postanowienie TK z dnia 22 marca 1999, sygn. Ts 150/98

W skardze konstytucyjnej zarzucono, że § 63 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1987 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. Nr 38, poz. 218) jest niezgodny z art. 47 § 2 kpc oraz, że narusza wynikające z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP prawo skarżącego do sądu. Skarżący podnosi, iż działając w oparciu o zaskarżony przepis rozporządzenia oraz art. 16 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 24, poz. 110) przewodniczący wydziału Sądu Wojewódzkiego w W. zarządzeniem dokonał zwrotu wniesionego przez niego pozwu. Na powyższe zarządzenie skarżący złożył skargę do Prezesa Sądu Wojewódzkiego w W. Skarga ta została uznana za zażalenie, które zostało odrzucone postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w W. z 14 czerwca 1994 r. Następnie skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wnosił o stwierdzenie obowiązku wydania zarządzenia o zwrocie pozwu przez przewodniczącego składu w trybie procesowym, a nie przez przewodniczącego wydziału w trybie administracyjnym. Skarga ta została odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 czerwca 1998 r. ze względu na brak właściwości. Zdaniem skarżącego postanowienia o zwrocie pozwu, zgodnie z art. 47 § 2 kpc może wydawać jedynie przewodniczący składu rozpoznającego konkretną sprawę, a nie przewodniczący wydziału, jak to wynika z brzmienia § 63 zaskarżonego rozporządzenia. Zaskarżony przepis wykracza więc tym samym poza delegację ustawową. Skarżący uważa, że zarządzenie przewodniczącego wydziału jest wydawane w trybie administracyjnym, a nie procesowym, jednakże nie jest możliwe zaskarżenie takich zarządzeń w trybie administracyjnym. Niemożność wzruszenia rozstrzygnięć administracyjnych w trybie administracyjnym oznacza w konsekwencji niemożność dochodzenia swoich praw przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co zdaniem skarżącego, jest sprzeczne z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.

Trybunał Konstytucyjny